เด็กออทิสติก หรือภาวะออทิสติกสเปกตรัม (ASD)
ออทิสติก หรือภาวะออทิสติกสเปกตรัม (ASD) เป็นความผิดปกติของระบบประสาทที่มีผลต่อการสื่อสาร การมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคม และพฤติกรรมของบุคคล ASD มีลักษณะอาการที่แตกต่างกันมากในความรุนแรงและการแสดงออกในแต่ละบุคคล ปัจจุบันยังไม่มีวิธีการรักษาเด็กออทิสติกที่ทราบแน่ชัด แต่การวินิจฉัยแต่เนิ่นและการรักษาสามารถช่วยปรับปรุงผลลัพธ์และคุณภาพชีวิตได้
ออทิสติก (Autism spectrum disorder ASD) คืออะไร
ออทิสติก คือ กลุ่มอาการที่เกิดจากความบกพร่องทางพัฒนาการของสมองตั้งแต่กำเนิด ส่งผลให้เด็กมีความยากลำบากในการใช้ภาษาเพื่อการสื่อสาร การสร้างความสัมพันธ์กับผู้อื่น และมักจะมีพฤติกรรมหรือความสนใจที่จำกัดทำซ้ำเป็นแบบแผน ภาวะนี้จะติดตัวบุคคลนั้นไปตลอดชีวิต แต่หากได้รับการประเมินและส่งเสริมพัฒนาการตั้งแต่เนิ่น ๆ เด็กกลุ่มนี้จะสามารถเรียนรู้ ปรับตัว และดึงศักยภาพของตนเองออกมาใช้ในการดำเนินชีวิตร่วมกับผู้อื่นในสังคมได้ดีขึ้น
เด็กออทิสติกอาการเป็นอย่างไร
อาการของเด็กออทิสติก มักปรากฏในวัยเด็กและอาจประกอบด้วยความล่าช้าหรือไม่มีการพัฒนาทางด้านภาษา มีปัญหาในการมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคม พฤติกรรมซ้ำ ๆ หรือความสนใจในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง และความไวต่อสิ่งเร้า บางรายอาจมีปัญหาด้านทักษะการเคลื่อนไหวประสานสัมพันธ์ขั้นสูง ในขณะที่บางรายอาจมีความสามารถทางสติปัญญาสูง บางคนที่มีภาวะออทิสติกอาจประสบกับภาวะวิตกกังวล ภาวะซึมเศร้า หรือปัญหาสุขภาพจิตอื่น ๆ
ออทิสติกเป็นความผิดปกติของพัฒนาการที่ก่อให้เกิดความบกพร่องอย่างมากในทักษะสำคัญดังนี้:
ความบกพร่องทางทักษะสังคมที่ส่งผลต่อการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น เช่น
- การมองสบตาลดลง หรือไม่ค่อยมองหน้าคู่สนทนา
- ไม่สามารถแสดงความต้องการของตนเองได้อย่างเหมาะสม
- ไม่ค่อยสนใจแบ่งปันสิ่งที่ตนเองสนใจกับผู้อื่น
- ไม่ค่อยเลียนแบบท่าทางหรือการกระทำของผู้ดูแล
- ไม่ตอบสนองเมื่อมีคนทักทาย หรือไม่แสดงสีหน้าท่าทางตอบกลับอย่างเหมาะสม
- ชอบเล่นหรืออยู่คนเดียว และไม่ค่อยสนใจเข้าร่วมกิจกรรมกับผู้อื่น
- เล่นกับเพื่อนหรือทำกิจกรรมเป็นกลุ่มได้ยาก และอาจปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ทางสังคมได้ไม่ดี
- ไม่ค่อยเล่นสมมติหรือเล่นตามจินตนาการ เช่น เล่นบทบาทเป็นพ่อ แม่ หรือลูก
- อาจมีปัญหาในการสร้างความสัมพันธ์กับเพื่อนหรือไม่มีเพื่อนสนิท
ความบกพร่องด้านภาษาและการสื่อสาร ซึ่งอาจส่งผลต่อทั้งการเข้าใจและการใช้ภาษา
- อาจไม่ส่งเสียงหรือใช้คำพูดเพื่อเริ่มต้นการสื่อสารกับผู้ดูแล
- ไม่ตอบสนองเมื่อถูกเรียกชื่อ หรือดูเหมือนไม่สนใจเมื่อมีคนพูดด้วย
- ทำตามคำสั่งง่าย ๆ ได้ยาก
- มีปัญหาในการสื่อความหมายผ่านกิริยาท่าทาง
- พูดช้า ไม่พูดเลย หรือพูดซ้ำ ๆ ใช้ภาษาที่ไม่เหมาะสม ทวนคำ หรือสร้างภาษาของตนเอง
- ลูกพูดไม่ชัด ออกเสียงเพี้ยนจนผู้อื่นฟังไม่เข้าใจ
- ไม่สามารถสนทนาโต้ตอบแบบไปกลับได้อย่างต่อเนื่องจนจบความ
พฤติกรรมซ้ำ ๆ ซึ่งโดยทั่วไปจะไม่พบในเด็กอายุต่ำกว่า 2 ปี เช่น
- ทำพฤติกรรมซ้ำ ๆ เช่น กระโดด หมุนตัว สะบัดมือ โยกตัว หรือเดินเขย่งปลายเท้า
- ชอบเรียงวัตถุเป็นแนวตรง หรือจัดสิ่งของให้อยู่ในรูปแบบเดิม
- สนใจการเคลื่อนไหวหรือรายละเอียดบางอย่างของวัตถุมากเป็นพิเศษ เช่น ล้อรถ ของที่หมุน หรือสิ่งของที่มีแสง
- มีความสนใจจำกัดและหมกมุ่นกับเรื่องหรือสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นพิเศษ
- ยึดติดกับกิจวัตร สถานที่ อาหาร เสื้อผ้า หรือวิธีการทำกิจกรรมแบบเดิม ๆ และอาจหงุดหงิดเมื่อมีการเปลี่ยนแปลง
- ต้องการทำกิจกรรมเดิมซ้ำ ๆ และอาจไม่ยอมเปลี่ยนไปทำกิจกรรมอื่น
- แสดงอารมณ์ไม่พอใจ ร้องไห้ หรืออาละวาดเมื่อไม่สามารถทำสิ่งที่ต้องการหรือเมื่อเจอสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคย
สาเหตุของโรคออทิสติก
ในปัจจุบันยังไม่สามารถระบุสาเหตุที่แน่ชัดของภาวะออทิสติกสเปกตรัมได้ แต่จากการศึกษาทางการแพทย์ส่วนใหญ่เชื่อว่า มีปัจจัยที่ส่งเสริมการเกิดโรค โดยแบ่งเป็น 2 กลุ่มหลัก ดังนี้
- ปัจจัยทางพันธุกรรม หากพ่อแม่มีลูกในช่วงอายุมาก มีความเสี่ยงสูงที่จะมีลูกเป็นออทิสติก และยังพบอัตราการเป็นออทิสติกสูงในคู่แฝด หรือพี่น้องที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นออทิสติก นอกจากนี้ การเป็นออทิสติกยังอาจเกี่ยวข้องกับความผิดปกติของยีนหรือโครโมโซม ซึ่งตรงกับโรคทางพันธุกรรมบางชนิด เช่น กลุ่มอาการโครโมโซมเอ็กซ์เปราะ (Fragile X syndrome) โรคเท้าแสนปม (Neurofibromatosis)
- ปัจจัยทางสิ่งแวดล้อม เป็นปัจจัยเสริมที่อาจส่งผลต่อพัฒนาการของสมองตั้งแต่อยู่ในครรภ์ เช่น การที่มารดาได้รับสารเคมีบางชนิด เช่น ยาฆ่าแมลง โลหะหนัก การติดเชื้อระหว่างตั้งครรภ์ หรือภาวะแทรกซ้อนระหว่างการคลอด เช่น การขาดออกซิเจน หรือการคลอดก่อนกำหนด
ออทิสติกมีกี่ระดับ
เกณฑ์การวินิจฉัยในปัจจุบันจะแบ่งภาวะออทิสติกสเปกตรัมออกเป็น 3 ระดับตามความรุนแรงของอาการและระดับความช่วยเหลือที่ต้องการ เพื่อให้สามารถวางแผนการดูแลได้อย่างเหมาะสม
- ระดับที่ 1 ต้องการการช่วยเหลือ (Requiring Support) เด็กในกลุ่มนี้จะมีความบกพร่องด้านการสื่อสารที่สามารถสังเกตได้ชัดเจน มักมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมน้อย ไม่ค่อยยืดหยุ่นต่อการเปลี่ยนแปลงกิจวัตรประจำวัน อีกทั้งยังประสบปัญหาในการวางแผนและจัดการงานต่าง ๆ อย่างเป็นระบบ
- ระดับที่ 2 ต้องการการช่วยเหลือมาก (Requiring Substantial Support) เด็กในกลุ่มนี้มีความบกพร่องในการสื่อสารทั้งด้านการใช้คำพูดและท่าทางในการสื่อความหมาย ปฏิสัมพันธ์ทางสังคมมีน้อยมาก หรือแทบไม่ตอบสนองต่อบุคคลรอบข้าง อีกทั้งยังมีความสนใจที่จำกัด และมักแสดงพฤติกรรมซ้ำ ๆ อย่างเห็นได้ชัด
- ระดับที่ 3 ต้องการการช่วยเหลืออย่างสูงมาก (Requiring Very Substantial Support) เป็นระดับที่ต้องการการดูแลอย่างใกล้ชิด เด็กมีความบกพร่องด้านการสื่อสารรุนแรง ทำให้แทบไม่สามารถสื่อสารหรือมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมได้ พูดน้อยมาก หรือไม่พูดเลย และมักตอบสนองด้วยพฤติกรรมก้าวร้าวรุนแรงเมื่อถูกบังคับให้เปลี่ยนแปลงพฤติกรรม อีกทั้งยังคงทำพฤติกรรมซ้ำ ๆ อยู่เสมอจนส่งผลกระทบอย่างมากต่อการใช้ชีวิตประจำวัน
โรคที่อาจเกิดร่วมกับออทิสติก
เด็กออทิสติกสเปกตรัม มักมีความเสี่ยงที่จะตรวจพบโรคหรือความผิดปกติอื่น ๆ ร่วมด้วย ได้แก่
- สมาธิสั้น (Attention Deficit Hyperactivity Disorder: ADHD) เด็กจะอยู่ไม่นิ่ง วอกแวกง่าย ขาดสมาธิจดจ่อ และควบคุมความหุนหันพลันแล่นไม่ได้
- ความบกพร่องทางสติปัญญา (Intellectual Disability) พัฒนาการด้านการเรียนรู้ล่าช้ากว่าวัย หากไม่ได้รับการส่งเสริมแต่เนิ่น ๆ อาจเกิดปัญหาลูกอ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ เมื่อเข้าสู่วัยเรียน
- อาการชัก (Seizures) เด็กออทิสติกมีโอกาสเกิดภาวะลมชักได้มากกว่าเด็กทั่วไป จึงต้องได้รับการประเมินและควบคุมอาการจากแพทย์
- ความวิตกกังวล (Anxiety) เด็กอาจกังวลเมื่อเจอสถานการณ์ใหม่ ต้องเปลี่ยนกิจวัตร หรืออยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย
- ปัญหาการนอนหลับ เช่น หลับยาก ตื่นกลางดึก หรือตื่นเช้าเกินไป ซึ่งอาจทำให้เด็กง่วงหรือหงุดหงิดในช่วงกลางวัน
- ปัญหาด้านพฤติกรรมและอารมณ์ เช่น ควบคุมอารมณ์ได้ยาก หงุดหงิดง่าย หรือมีพฤติกรรมก้าวร้าว โดยเฉพาะเมื่อเด็กสื่อสารความต้องการไม่ได้หรือรับมือกับการเปลี่ยนแปลงได้ยาก
ออทิสติกเทียมคืออะไร แตกต่างจากออทิสติกสเปกตรัมอย่างไร
ออทิสติกเทียม หมายถึงภาวะที่เด็กแสดงพฤติกรรมคล้ายกับเด็กออทิสติก เช่น ไม่ตอบสนองต่อคำพูด หรือเล่นคนเดียว แต่มีสาเหตุหลักมาจากปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมและการเลี้ยงดู โดยเฉพาะการขาดการกระตุ้นพัฒนาการที่เหมาะสม ขาดการเล่นที่สมวัย เช่น การปล่อยให้เด็กอยู่กับหน้าจอมากเกินไป ทำให้ขาดปฏิสัมพันธ์กับผู้คน หรือฝึกเข้าสังคมอย่างเหมาะสมตามวัย
ความแตกต่างที่สำคัญที่สุดคือ ออทิสติกสเปกตรัมมีสาเหตุจากพัฒนาการของสมองที่ผิดปกติมาแต่กำเนิดและเป็นภาวะที่จะอยู่กับบุคคลนั้นไปตลอดชีวิต ในขณะที่ออทิสติกเทียม หากได้รับการปรับเปลี่ยนสิ่งแวดล้อมอย่างทันท่วงที เช่น งดหน้าจอโดยเด็ดขาดและเพิ่มการเล่นแบบมีปฏิสัมพันธ์กับพ่อแม่ อาการคล้ายออทิสติกเหล่านั้นสามารถดีขึ้นและหายไปได้
เมื่อไรที่ควรพบแพทย์
ผู้ปกครองหรือผู้ดูแลควรพาเด็กไปพบแพทย์ หากสังเกตเห็นพัฒนาการล่าช้าหรือพฤติกรรมที่ผิดปกติ เช่น พูดช้ากว่าปกติ หรือมีปัญหาในการเข้าสังคม การได้รับการช่วยเหลือตั้งแต่ระยะเริ่มต้นมีความสำคัญอย่างยิ่งในการเสริมสร้างผลลัพธ์ที่ดีต่อเด็กที่มีภาวะออทิสติก หากพบพฤติกรรมที่น่ากังวล หรือมีข้อสงสัยเกี่ยวกับพัฒนาการของบุตรหลาน ควรเข้ารับคำปรึกษากับจิตแพทย์โดยเร็ว
ภาวะฉุกเฉินของโรคออทิสติก
บุคคลที่มีภาวะออทิสติกอาจแสดงพฤติกรรมที่เป็นอันตรายต่อตนเองหรือก้าวร้าว ซึ่งถือเป็นภาวะฉุกเฉินทางการแพทย์ หากพบพฤติกรรมที่น่ากังวล เช่น มีความคิดฆ่าตัวตาย การทำร้ายตนเอง หรือใช้ความรุนแรงต่อผู้อื่น ควรรีบขอความช่วยเหลือทางการแพทย์โดยทันที
การวินิจฉัยโรคออทิสติก
การวินิจฉัยภาวะออทิสติก เด็กจะได้รับการประเมินอย่างละเอียดโดยทีมแพทย์สหสาขาวิชาชีพ เช่น กุมารแพทย์ จิตแพทย์เด็ก นักจิตวิทยา และนักจิตบำบัด โดยมีกระบวนการดังนี้
- การซักประวัติพัฒนาการและพฤติกรรม แพทย์จะสอบถามผู้ปกครองเกี่ยวกับพัฒนาการตั้งแต่ช่วงวัยทารกจนถึงปัจจุบัน รวมถึงพฤติกรรมที่เกิดขึ้นซ้ำหรือความสนใจเฉพาะด้าน หากเด็กอยู่ในวัยเรียน อาจสอบถามข้อมูลจากครูเพิ่มเติมเพื่อประกอบการประเมินพฤติกรรมในโรงเรียน
- การสังเกตพฤติกรรมและการสื่อสาร แพทย์จะดูว่าเด็กมีปฏิสัมพันธ์และสื่อสารกับผู้อื่นอย่างไร เช่น การสบตา การตอบสนองต่อคำพูด การใช้สีหน้าและท่าทาง การชี้เพื่อบอกความต้องการหรือสิ่งที่สนใจ การเล่น และการโต้ตอบกับคนรอบข้าง รวมถึงสังเกตพฤติกรรมซ้ำ ความสนใจที่จำกัด และการตอบสนองเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงของกิจวัตรหรือสถานการณ์
- การประเมินพัฒนาการและความสามารถด้านต่าง ๆ เด็กอาจได้รับการประเมินทักษะด้านภาษาและการสื่อสาร การเคลื่อนไหว การเรียนรู้ การช่วยเหลือตนเอง และความสามารถในการใช้ชีวิตประจำวัน รวมถึงการประเมินระดับสติปัญญาตามความเหมาะสม เพื่อช่วยให้เห็นทั้งความสามารถของเด็กและด้านที่ควรได้รับการส่งเสริมเพิ่มเติม
- การตรวจเพิ่มเติมตามอาการ แพทย์อาจพิจารณาตรวจการได้ยิน การมองเห็น หรือการตรวจอื่น ๆ เพื่อแยกภาวะที่อาจมีอาการคล้ายกันหรือส่งผลต่อพัฒนาการของเด็ก เช่น หากมีอาการชัก แพทย์อาจพิจารณาตรวจคลื่นไฟฟ้าสมองเพิ่มเติมตามความเหมาะสม
การรักษาโรคออทิสติก
การรักษาภาวะออทิสติก มีความเฉพาะเจาะจงสูงสำหรับแต่ละบุคคล และอาจประกอบด้วยหลายวิธีเข้าด้วยกัน ดังนี้
- การบำบัดพฤติกรรม (Behavior Therapy) เป็นการรักษาเพื่อช่วยปรับปรุงทักษะทางสังคม การสื่อสาร ลดพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม พร้อมทั้งส่งเสริมพฤติกรรมที่เหมาะสมในการอยู่ร่วมกันกับผู้อื่นในสังคม วิธีที่นิยมใช้ เช่น การกระตุ้นพัฒนาการ การวิเคราะห์พฤติกรรมประยุกต์ (ABA) และการบำบัดทางความคิดและพฤติกรรม (CBT)
- การฝึกพูดและภาษา (Speech Therapy) ช่วยพัฒนาทักษะด้านภาษาและการสื่อสาร ตั้งแต่การเข้าใจคำพูด การออกเสียง การใช้คำและสร้างประโยค ไปจนถึงการสนทนาและการบอกความต้องการของตนเอง สำหรับเด็กที่พูดได้น้อยหรือยังไม่สามารถใช้คำพูดสื่อสารได้ อาจใช้รูปภาพ ท่าทาง หรืออุปกรณ์ช่วยสื่อสารเพิ่มเติมตามความเหมาะสม
- การฝึกทักษะทางสังคม ช่วยให้เด็กเรียนรู้การสื่อสารและการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น เช่น การทักทาย การรอคอย การแบ่งปัน การเล่นร่วมกับเพื่อน การเข้าใจสีหน้าและอารมณ์ รวมถึงการรับมือกับสถานการณ์ทางสังคม โดยอาจฝึกผ่านการเล่น บทบาทสมมติ หรือกิจกรรมร่วมกับผู้อื่น
- กิจกรรมบำบัด (Occupational Therapy) ช่วยส่งเสริมทักษะที่เกี่ยวข้องกับการใช้ชีวิตประจำวัน เช่น การใช้มือ การแต่งตัว การรับประทานอาหาร และการทำกิจกรรมต่าง ๆ ด้วยตนเอง รวมถึงอาจช่วยจัดการปัญหาด้านการประมวลผลประสาทสัมผัสในเด็กที่ไวหรือไม่ไวต่อสิ่งเร้ามากกว่าปกติ
- การรักษาโดยการให้ยา (Medications) ไม่มียาที่ใช้รักษาออทิสติกโดยตรง แต่แพทย์อาจพิจารณาสั่งจ่ายยาเพื่อควบคุมอาการหรือภาวะที่เกิดร่วมกัน เช่น ภาวะวิตกกังวล ภาวะซึมเศร้า หรืออาการอยู่ไม่นิ่งที่รุนแรง เมื่อเด็กมีอาการตอบสนองที่ดี แพทย์จะพิจารณาค่อย ๆ ปรับลดปริมาณยา หรือหยุดให้ยาไปในที่สุด
- การส่งเสริมพัฒนาการโดยผู้ปกครองมีส่วนร่วม ผู้ปกครองสามารถนำทักษะและแนวทางที่ได้รับจากทีมรักษาไปฝึกต่อในชีวิตประจำวัน เพื่อให้เด็กได้ใช้ทักษะอย่างต่อเนื่องทั้งที่บ้านและในสภาพแวดล้อมอื่น เช่น การฝึกสื่อสารผ่านการเล่น การฝึกช่วยเหลือตนเอง การอ่านนิทานร่วมกัน หรือการทำกิจกรรมที่เปิดโอกาสให้เด็กโต้ตอบกับคนรอบข้าง
สิ่งสำคัญที่สุดคือการทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดระหว่างครอบครัวและทีมแพทย์ เพื่อพัฒนาและปรับเปลี่ยนแผนการรักษาให้มีประสิทธิภาพและเหมาะสมกับเด็กในแต่ละช่วงของพัฒนาการ
ออทิสติก รักษาหายไหม
จากประสบการณ์ดูแลเด็กออทิสติก ถึงแม้จะเป็นภาวะที่ไม่สามารถพูดว่าหายขาดได้ แต่การกระตุ้นพัฒนาการตั้งแต่เล็กๆ จะทำใ้เด็กกลับมามีศักยภาพในการเรียน การทำงาน และการใช้ชีวิตที่อาจบอกว่าได้บ้างคนก็เทียบเท่ากับเด็กที่ไม่มีปัญหาทางพัฒนาการ ทั้งนี้การที่เด็กจะกลับมามีศักยภาพดีหลังผ่านการฝึกนั้นจะขึ้นกับ 3 ปัจจัยที่สำคัญคือ IQ ของเด็ก, การสื่อสารเป็นคำพูดได้ตั้งแต่อายุยังเล็ก และทัศนคติของพ่อแม่หรือผู้ดูแลต่อการตัดสินใจพาเด็กเข้าสู่กระบวนบำบัดรักษา
การป้องกันโรคออทิสติก
ในปัจจุบัน โรคออทิสติกยังไม่สามารถป้องกันได้ แต่คุณแม่ตั้งครรภ์สามารถลดความเสี่ยงที่อาจส่งผลกระทบต่อทารกได้ ดังนี้
- ตรวจสุขภาพและคัดกรองความเสี่ยงทางพันธุกรรมก่อนวางแผนครอบครัว
- ฝากครรภ์อย่างสม่ำเสมอ และดูแลสุขภาพร่างกายให้แข็งแรง
- หลีกเลี่ยงการสัมผัสสารเคมีอันตราย ยาฆ่าแมลง และมลพิษทางอากาศ
- งดการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ การสูบบุหรี่ และการใช้สารเสพติดทุกชนิดระหว่างตั้งครรภ์
ข้อควรปฏิบัติของผู้ปกครอง
ผู้ปกครองมีบทบาทสำคัญในการช่วยให้เด็กฝึกทักษะต่าง ๆ ต่อเนื่องจากการบำบัดที่โรงพยาบาล โดยสามารถเริ่มจากกิจวัตรง่าย ๆ ในบ้านได้ เช่น
- พูดคุยกับลูกระหว่างทำกิจวัตรประจำวัน และเปิดโอกาสให้ลูกตอบโต้ ไม่จำเป็นต้องเร่งให้พูดได้เร็ว
- อ่านนิทาน ร้องเพลง เล่นบทบาทสมมติ หรือเล่นเกมที่ต้องผลัดกัน เพื่อฝึกภาษาและการมีปฏิสัมพันธ์
- ใช้คำสั่งสั้น ๆ ชัดเจน และให้เวลาลูกทำความเข้าใจก่อนพูดซ้ำ
- ชมเชยเมื่อลูกทำสิ่งที่เหมาะสม เพื่อให้เด็กเข้าใจว่าพฤติกรรมใดควรทำต่อ
- เตรียมตัวเด็กล่วงหน้าเมื่อจำเป็นต้องเปลี่ยนกิจวัตร เช่น บอกก่อนว่าจะออกจากบ้านหรือเปลี่ยนกิจกรรม
- ลดสิ่งรบกวนที่กระตุ้นเด็กมากเกินไป เช่น เสียงดัง แสงจ้า หรือสถานที่ที่มีคนพลุกพล่าน หากเด็กไวต่อสิ่งเร้า
- จำกัดเวลาหน้าจอ และเพิ่มเวลาที่เด็กได้เล่นหรือพูดคุยกับคนรอบข้าง
- ทำตามแผนการฝึกที่ทีมรักษาแนะนำอย่างต่อเนื่อง และสื่อสารกับทีมรักษาหากพบพฤติกรรมหรือพัฒนาการที่เปลี่ยนแปลง
สิ่งสำคัญคือผู้ปกครองไม่ควรเปรียบเทียบพัฒนาการของลูกกับเด็กคนอื่น เพราะเด็กแต่ละคนมีจุดแข็งและด้านที่ต้องฝึกแตกต่างกัน การช่วยให้เด็กพัฒนาทักษะที่จำเป็นอย่างต่อเนื่องจะเหมาะสมกว่าการคาดหวังให้เด็กมีพัฒนาการเหมือนเด็กวัยเดียวกันทุกด้าน
เป้าหมายของการดูแลรักษาเป็นการส่งเสริมและพัฒนาทักษะในด้านต่าง ๆ เพื่อช่วยให้เด็กสามารถสื่อสาร เข้าสังคม และใช้ชีวิตประจำวันได้อย่างมีความสุขและเต็มศักยภาพมากที่สุด การได้รับการส่งเสริมพัฒนาการอย่างถูกต้องและรวดเร็วตั้งแต่เนิ่น ๆ คือหัวใจสำคัญที่จะช่วยให้เด็กออทิสติกเติบโตและใช้ชีวิตในสังคมได้อย่างดีที่สุดหากผู้ปกครองสงสัยว่าบุตรหลานอาจมีอาการดังกล่าว และกำลังมองหาโรงพยาบาลจิตเวช สามารถนัดหมายเพื่อปรึกษาได้ที่โรงพยาบาลแบงค็อก เมนทัล เฮลท์ (BMHH) เรามีทีมสหสาขาวิชาชีพที่พร้อมทำงานร่วมกับครอบครัว เพื่อดูแลและส่งเสริมพัฒนาการของบุตรหลานในระยะยาว นัดหมายและสอบถามข้อมูลเพิ่มเติม LINE Official Account: @bmhh หรือโทร 02-589-1889 เวลา 8.00-20.00 น
คำถามที่พบบ่อย (FAQ)
ลูกพูดช้า พูดไม่ชัด ต้องสงสัยว่าเป็นออทิสติกหรือไม่
ลูกพูดไม่ชัดเพียงอย่างเดียวไม่ได้หมายความว่าเป็นเด็กออทิสติก เพราะปัญหาการพูดอาจเกิดจากหลายสาเหตุ เช่น พัฒนาการด้านภาษาล่าช้า ปัญหาการได้ยิน หรือความผิดปกติด้านการออกเสียง แต่หากพบร่วมกับการไม่สบตา ไม่ตอบสนองเมื่อเรียกชื่อ ไม่สนใจปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น หรือมีพฤติกรรมซ้ำ ๆ ควรพาเด็กเข้ารับการประเมินพัฒนาการ
เด็กออทิสติกอยู่ได้กี่ปี
เด็กออทิสติกสามารถมีอายุยืนยาวได้เช่นเดียวกับคนทั่วไป อายุขัยของแต่ละคนขึ้นอยู่กับสุขภาพโดยรวม โรคร่วม การดูแลสุขภาพ และความสามารถในการดูแลตนเอง รวมถึงปัจจัยด้านความปลอดภัยในชีวิตประจำวัน
เด็กออทิสติกสามารถเรียนร่วมกับเด็กทั่วไปได้หรือไม่
เด็กออทิสติกสามารถเรียนร่วมกับเด็กทั่วไปได้ในบางคน ขึ้นอยู่กับพัฒนาการ ความสามารถในการสื่อสาร การเรียนรู้ และพฤติกรรมของเด็กแต่ละคน แพทย์และทีมที่เกี่ยวข้องสามารถประเมินความพร้อมและแนะนำรูปแบบการศึกษาที่เหมาะกับเด็กแต่ละคน
บทความโดย
พญ.ปัทมาพร ทองสุขดี
จิตเวชเด็กและวัยรุ่น
โรงพยาบาลแบงค็อก เมนทัล เฮลท์ (BMHH) / Bangkok Mental Health Hospital (BMHH)
Talk to Doctor
Call Us
Line BMHH